PSYENCE มีอายุครบสามสิบปีในวันนี้ ผมวัดช่วงเวลานั้นผ่านภาพของ hide สองภาพ
ในภาพแรก เขายังมีชีวิตอยู่ และผมยังไม่รู้ชื่อของเขา
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1997 hide แสดง “Hi-Ho” ในรายการ POP JAM ของ NHK ผมดูจากฝรั่งเศสผ่าน JSTV ช่องที่สัญญาณมักถูกเข้ารหัส วันนั้นภาพชัดเจน ผู้ชายผมสีชมพูในชุดที่คาดไม่ถึงปรากฏตัวท่ามกลางแดนเซอร์ พร้อมเพลงที่ให้ความรู้สึกราวกับชวนดนตรีร็อกมางานปาร์ตี้
ผมไม่รู้จักทั้ง hide และ X JAPAN ไม่รู้ว่ามือกีตาร์ข้างเขาคือ PATA ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ visual kei ประวัติของวง หรือบทบาทของ hide ในเรื่องนั้น
ผมรู้แค่ว่าอยากฟังเพลงนั้นอีกครั้ง
ในภาพที่สอง สิบเอ็ดปีต่อมา ผมรู้ดีว่า hide คือใคร ผมอยู่ที่ Tokyo Dome กับคณะนักข่าวฝรั่งเศสเพื่อชมคอนเสิร์ตรียูเนียนของ X JAPAN ผู้ชายที่ยังมีชีวิตซึ่งครั้งหนึ่งเดินทางมาถึงฝรั่งเศสผ่านสัญญาณโทรทัศน์ ตอนนี้ปรากฏบนเวทีในรูปโฮโลแกรม
มีหลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างสองหน้าจอนั้น และหลายอย่างเริ่มต้นจาก PSYENCE
สิบหกเพลง ไม่มีเส้นตรง
อัลบั้มออกเมื่อ 2 กันยายน 1996 “Hi-Ho” ตามมาในวันที่ 18 ธันวาคมในรูปแบบดับเบิลเอไซด์คู่กับ “GOOD-BYE” ตอนที่การแสดงใน POP JAM ออกอากาศ การโปรโมตยังทำหน้าที่ของมันอยู่ และมันก็ไปถึงคนหนึ่งในฝรั่งเศสที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังรอให้บางสิ่งค้นพบเขา
“Hi-Ho” กลายเป็นหนึ่งในเพลงประจำชีวิตของผม PSYENCE กลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มโปรด
จะเรียกมันว่า alternative rock ก็ไม่ผิด ความผิดคือคิดว่าคำนี้อธิบายทุกอย่างได้
เพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มเปิดด้วยเสียงบราสแบบสวิง อยู่กึ่งกลางระหว่างวงออร์เคสตราในไนต์คลับกับเพลงประกอบหนังสายลับ จากนั้นอัลบั้มก็เริ่มดึงไปคนละทิศ “DAMAGE” บดกีตาร์ จังหวะโปรแกรม และเสียงร้องบิดเบี้ยวเข้าไว้ในเครื่องจักรเดียวกัน “BACTERIA” มีความเป็นศัตรูตั้งแต่การออกแบบ และทันทีหลังจากนั้น “GOOD-BYE” ก็เผยเมโลดีที่ชื่อเพลงได้รับน้ำหนักซึ่งไม่มีใครคาดคิดหลัง hide เสียชีวิตเมื่อ 2 พฤษภาคม 1998
ความเศร้าในประโยคเดียวเท่านี้ก็พอแล้ว PSYENCE มีชีวิตชีวามากเกินกว่าจะถูกฟังเหมือนคำไว้อาลัย
“LASSIE” เก็บความหลวมและสกปรกแบบเดโมไว้ เพราะถ้าขัดให้เงาก็จะเสียจุดสำคัญ “Hi-Ho” กระเด้งไปบนเพอร์คัสชันและเสียงร้องหมู่ รีมิกซ์ของ “MISERY” เปิดแขนรับป๊อปโดยไม่ขออนุญาตจากร็อก แม้แต่ช่วงอินสทรูเมนทัลสั้น ๆ ก็มีความหมาย มันเปลี่ยนอากาศก่อนที่ hide จะเปลี่ยนกติกาอีกครั้ง
อัลบั้มนี้ไม่ได้ฟังเหมือนนักดนตรีกำลังลองชุดหลายแบบหน้ากระจก hide ทุ่มให้กับทุกไอเดียตราบเท่าที่มันยังอยู่ เสียงบราสต้องสวิง นอยส์ต้องเจ็บ คอรัสต้องมีสิทธิ์ขยายจนใหญ่โต รสนิยมแย่ ๆ ยินดีต้อนรับเมื่อรสนิยมดี ๆ กลายเป็นความน่าเบื่อ
สิบหกเพลง ยาวกว่าหนึ่งชั่วโมงเล็กน้อย ไม่มีเส้นตรง
แต่ PSYENCE ไม่เคยไร้ตัวตน hide ยังชัดเจนอยู่ในทุกการเปลี่ยนรูป ผ่านการวางวลี การเล่นกีตาร์ อารมณ์ขัน และความสนุกที่เขาผลักเพลงให้เลยจุดที่สมเหตุสมผลว่าจะหยุดไปอีกหนึ่งก้าว
เครื่องจักรเบื้องหลังอิสรภาพ
I.N.A. ช่วย hide สร้างกลไกที่จำเป็นต่ออิสรภาพนั้น การเล่นจริงของมนุษย์ถูกบันทึก ตัดแยก และประกอบใหม่แบบดิจิทัล ทำให้เครื่องดนตรีจริงกับการโปรแกรมอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องแกล้งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง hide อธิบายวิธีนี้อย่างตรงไปตรงมา: ทีมเล็กที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ เวลาสั้นที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ และความหนาแน่นสูงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
ความหนาแน่นนั้นได้ยินชัด แต่อัลบั้มแทบไม่เคยรู้สึกหนักเพราะความทะเยอทะยานของตัวเอง มันอาจก้าวร้าว ตลก เมโลดิก หรือเป็นละครได้โดยไม่ต้องหยุดประกาศทิศทางใหม่ทุกครั้ง
PSYENCE ขึ้นอันดับหนึ่งชาร์ตอัลบั้ม Oricon นี่ไม่ใช่ห้องทดลองส่วนตัวที่ซ่อนอยู่หลัง X JAPAN ผู้ฟังก็ตามเขาไปด้วย
สามสิบปีต่อมา อัลบั้มยังคงปฏิเสธภาพของ hide แบบย่อส่วนที่บางครั้งถูกนำเสนออยู่นอกญี่ปุ่น X JAPAN สำคัญ visual kei ก็สำคัญ แต่ทั้งสองอย่างอธิบายไม่ได้ว่าทำไมเพลงไตเติลถึงมีบราส ทำไม “BACTERIA” ถึงตามด้วย “GOOD-BYE” หรือทำไม “Hi-Ho” ถึงทำให้ห้องหนึ่งดูเหมือนมีคนอยู่เต็ม ก่อนที่ใครจะเดินเข้ามาเสียอีก
ฟังอัลบั้มให้ครบ การชนกันของสิ่งต่าง ๆ นั่นแหละคือประเด็น
จาก JSTV ถึง Tokyo Dome
ผมฟัง แล้วก็ออกไปตามหาที่เหลือ
hide พาผมไปหา X JAPAN และจากตรงนั้นก็ลึกเข้าไปในโลกของดนตรีญี่ปุ่น ความหลงใหลไม่ได้หยุดอยู่แค่คอลเลกชันแผ่นเสียงส่วนตัวและความทรงจำจากโทรทัศน์ มันกลายเป็น JaME หลายปีต่อมากลายเป็น J-POP streaming
ผมพิสูจน์ไม่ได้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรถ้าวันนั้นสัญญาณ JSTV ถูกเข้ารหัส บางทีศิลปินคนอื่นอาจเปิดประตูอีกบาน ผมรู้เพียงว่า hide อยู่ตรงนั้นก่อน หรืออย่างน้อยก็เร็วพอ และ JaME คงไม่มีวันมีรูปร่างแบบเดิมหากไม่มีเขา J-POP streaming ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
JaME ยังเป็นเหตุผลที่ทำให้เรื่องราวนี้ออกจากหน้าจอโทรทัศน์ของผมในที่สุด
ผมพบ YOSHIKI ที่ Los Angeles แล้วพาเขาไป Japan Expo ในปี 2007 ปีถัดมาผมทำงานกับ X JAPAN และพาคณะนักข่าวฝรั่งเศสไปคอนเสิร์ตรียูเนียนที่ Tokyo Dome
และมี hide อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่หลังเวที ไม่ใช่ในหมู่คนที่ผมจะเข้าไปพบได้ แต่เป็นแสงที่ฉายอยู่ในอารีนาขนาดใหญ่พอจะบรรจุความว่างเปล่า
ในปี 2009 ผมทำงานกับ PATA และ Ra:IN ที่ J.E. Live House มือกีตาร์ที่ผมจำไม่ได้ว่าเคยยืนข้าง hide ใน POP JAM ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าผม
การพบเหล่านั้นไม่เคยเป็นสิ่งทดแทนการที่ผมไม่ได้พบ hide ผมไม่ได้คิดแบบนั้น YOSHIKI คือ YOSHIKI PATA คือ PATA มีงานต้องทำ มีบทสนทนาต้องคุย และมีอีเวนต์ต้องจัด
ความหมายอีกชั้นหนึ่งเพิ่งมาทีหลัง
ผมอยากให้ตอนนั้นได้บอกพวกเขาว่าเพื่อนของพวกเขาสำคัญกับผมแค่ไหน ว่าเขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่ทำให้ดนตรีญี่ปุ่นดูเหมือนโลกที่ผมต้องออกไปสำรวจ และถ้าผมยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทำงานร่วมกับพวกเขา hide ก็มีส่วนทำให้ผมมาอยู่ตรงนั้น
ตอนนั้นผมยังเข้าใจเรื่องนี้ไม่ชัดพอ
PSYENCE อายุสามสิบปีแล้ว “Hi-Ho” ไม่เคยจากผมไป และผมก็ยังอยากให้ตัวเองเคยมีโอกาสขอบคุณ hide