OTO MAYUMI’s eerste album, 灰、良い影 (Hai, Iie; Good and Bad Shades), draagt een herinnering aan Japanse rock met zich mee die ze nooit heeft geprobeerd te verbergen. YUKI, JUDY AND MARY, 椎名林檎 (Ringo Sheena) en 東京事変 (Tokyo Incidents) kwamen vanzelf ter sprake toen de in Rome gevestigde Italiaans-Japanse singer-songwriter begin 2024 met J-POP streaming sprak. Ze verklaarden iets wat op het album al hoorbaar was: de heldere melodieën, rockgitaren en dramatische wendingen waren gevormd met de jaren negentig en vroege jaren 2000 in gedachten.
Mayumi antwoordde in het Italiaans, met haar vriendin Lavinia als tolk. Het gesprek ging van het album dat ze net had uitgebracht naar de mensen die haar hadden geholpen het te maken en naar een muzikale identiteit die op enige afstand van de Japanse muziekindustrie was gevormd. De geografie was ongewoon. De referentiepunten waren opvallend helder.
De plaat begint waar de covers eindigen
Mayumi begon rond 2021 en 2022 haar solocarrière te ontwikkelen, na samenwerkingen met onafhankelijke artiesten waaronder de Italiaanse groep Tafka. Voordat haar eigen catalogus vorm kreeg, zong ze al Japanse nummers op YouTube. Die covers bleven exclusief voor het kanaal. Haar debuutalbum werd gereserveerd voor origineel materiaal.
Good and Bad Shades, uitgebracht op 1 december 2023, bracht tien door Mayumi geschreven nummers samen. J-POP streaming had haar muziek de voorgaande mei voor het eerst ontdekt en een van haar nummers aan de playlist toegevoegd. Wat meteen opviel was de afwerking. Geen doffe drums, broze gitaren of afstandelijke zang die een veelbelovende onafhankelijke opname lieten klinken als een repetitie voor het echte werk. De nummers klonken al volledig thuis in hun eigen wereld.
Mayumi gaf een groot deel van de eer aan codadilupo van Tafka, haar belangrijkste producer en gitarist. Hun band was zowel persoonlijk als muzikaal: hij was een vriend en zij was bruidsmeisje geweest op zijn bruiloft. Ook een drummer werkte mee aan het project, maar de kern van het team bleef klein.
Technische bekwaamheid alleen was voor Mayumi niet voldoende. Via Lavinia legde ze uit dat veel producers prima afgewerkt werk kunnen leveren. Veel zeldzamer is iemand vinden die openstaat voor haar vele verzoeken, haar ideeën begrijpt en ze tijdens de productie intact kan houden. Good and Bad Shades klinkt samenhangend omdat die dialoog in de muziek zelf plaatsvond, niet pas achteraf.
Een verleden dat nog steeds levend klinkt
Mayumi noemde Vocaloid en anisong als vroege referentiepunten en vervolgens de artiesten die haar versie van J-rock karakter gaven: YUKI en JUDY AND MARY, gevolgd door Ringo Sheena en Tokyo Incidents. Ze kwam bij JUDY AND MARY terecht via るろうに剣心 (Rurouni Kenshin), een animeverbinding die haar naar een band leidde waarvan de opnamecarrière al voorbij was voordat Mayumi zelf originele nummers begon uit te brengen.
Gevraagd naar nieuwere Japanse artiesten gaf ze toe dat het moeilijk was om er met dezelfde intensiteit voor te vallen. Ze gaf de voorkeur aan een oudere stijl. Het was een heerlijk ouderwets antwoord in de beste betekenis: specifiek, eerlijk en meteen bruikbaar voor wie het album wil begrijpen.
Die smaak geeft Good and Bad Shades een duidelijke afkomst zonder het op te sluiten in een stijloefening uit het verleden. Mayumi put uit jaren waarin Japanse pop en rock een scherpe gitaar naast een enorme melodie konden zetten zonder zich voor een van beide te verontschuldigen. Haar andere westerse referentie was Måneskin, een veel recenter Italiaans rocksucces. De twee referenties laten zich niet netjes onder het label “Italiaans-Japanse fusion” vangen. De ene gaat over afkomst, de andere bewijst dat theatrale rock nog steeds grenzen kan oversteken.
Het album gaf haar ook ruimte om delen van haar stem te gebruiken die in een rechttoe-rechtaan poprocknummer misschien onbenut zouden blijven. Tijdens het interview koos Mayumi ぜんぶ (Zenbu) als het nummer waar ze het meest trots op was. J-POP streaming zelf gaf de voorkeur aan ラベンダー (Lavender), waarvan de opvallende opening voortkwam uit haar klassieke zangopleiding. Het gesprek legde een nuttige spanning in haar werk bloot: ze kon mikken op de directe aantrekkingskracht van J-rock en tegelijk technieken en instincten behouden die elders waren gevormd.
Wat luisteraars bereiken — en wat ze missen
De reacties op Good and Bad Shades hadden Mayumi al iets minder romantisch geleerd over het uitbrengen van een album in het streamingtijdperk. Het openingsnummer kreeg de duidelijkste reacties. Nummers verderop in de volgorde waren moeilijker te peilen omdat minder luisteraars ze leken te bereiken. Recensies die de volledige plaat behandelden stelden haar gerust dat het album als geheel werkte, maar het verschil bleef bestaan.
Dat is belangrijk voor een artiest die tien nummers had gemaakt om samen te worden gehoord. Streaming kan een onafhankelijke release razendsnel over grenzen brengen; het kan een album ook reduceren tot de eerste succesvolle ontmoeting.
Mayumi werd aangemoedigd door reacties uit Zuid-Amerika en Taiwan, maar ook uit Duitsland en Polen. Japan gaf een ander soort signaal. Ze kon saves en activiteit rond de nummers zien, maar kreeg minder directe interactie dan in andere gebieden. Ze presenteerde dat als haar lezing van de beschikbare reacties, niet als een oordeel over het Japanse publiek. De luisteraars waren er. Ze waren alleen moeilijker te horen.
Ten tijde van het interview hoopte Mayumi het album in Japan live te kunnen spelen en was ze al begonnen nummers te selecteren voor een volgende release. Alleen het formaat — EP of tweede album — stond nog open.
Het antwoord kwam in fases. De akoestische EP met zes nummers, NæKid, verscheen op 15 oktober 2024.
Haar tweede album, ON Collection, verscheen op 8 januari 2026.