14 Eylül 2016’da 嵐 (Arashi) “Power of the Paradise”ı yayımladı. Japonya’nın dört bir yanındaki izleyiciler bu şarkıyı artık zaferlerle, yenilgilerle ve televizyon karşısında geçirilen geç saatlerle ilişkilendiriyordu. Rio Olimpiyatları üç haftadan uzun süre önce sona ermişti. Single, yaratılma amacını çoktan yerine getirdikten sonra plakçılara ulaştı.
Şarkı ilk kez 2 Temmuz’da Nippon TV’nin THE MUSIC DAY Natsu no Hajimari programında seslendirilmişti. Ardından ağustos boyunca kanalın Olimpiyat yayınlarına eşlik etti. Arashi’nin 50. single’ı olduğunda izleyiciler onu yarışma görüntülerinde, röportajlarda ve özetlerde çoktan duymuştu. Yayının şarkıyı tanıtmasına gerek yoktu. Zaten var olan bir televizyon anısına fiziksel bir biçim veriyordu.
Bu nedenle hikâyesi 14 Eylül’den önce, bir televizyon kanalının özenle kurduğu dünyanın içinde başlıyor. 2016’ya gelindiğinde Arashi yıllardır bu dünyanın bir parçasıydı.
Arashi, Sakurai ve Nippon TV
Nippon TV, 2004 Atina’dan beri Olimpiyat yayınlarında Arashi şarkıları kullanıyordu. “Hero”yu 2008 Pekin için 風の向こうへ (Kaze no Mukō e), 2010 Vancouver için 揺らせ、今を (Yurase, Ima o), 2012 Londra için 証 (Akashi) ve 2014 Soçi için “Road to Glory” izledi. Rio, “Power of the Paradise”ı bu dizinin altıncı şarkısı yaptı.
櫻井翔 (Sho Sakurai) da Pekin’den Rio’ya kadar beş Olimpiyat boyunca Nippon TV’nin baş Olimpiyat sunuculuğunu yaptı. 2016’da sporcularla röportaj yapıyor ve izleyicileri yarışmalar boyunca yönlendiriyordu; aynı anda kendi grubu da bu haberlerin çevresinde duyulan tema şarkısını sağlıyordu.
Bu düzen kolayca fazla belirgin bir kurumsal sinerji gibi görünebilirdi. İşe yaramasının nedeni Sakurai’nin artık kısa süreliğine bir spor programına atanmış bir idol olmamasıydı. Sekiz yıl ve dört önceki Olimpiyatın ardından Nippon TV’nin Olimpiyat yayınlarının tanıdık bir parçasına dönüşmüştü. Arashi’nin varlığı da aynı mantığı izliyordu. Kanal popüler bir grubu tek bir yaz için ödünç almıyordu; izleyicilerin zaten bildiği bir ilişkiyi sürdürüyordu.
Rio bütün parçaları bir araya getirdi. Sunucu grubun üyesiydi. Grup, kanalın büyük yaz müzik programında tema şarkısını seslendirdi. Ardından aynı kanal, Sakurai’nin haberini yaptığı sporcuların yanında şarkıyı tekrar tekrar kullandı. Sanatçı, sunucu ve yayıncı birbirini o kadar güçlendirdi ki bunları birbirinden ayırmak neredeyse anlamsızlaştı.
Tek Olimpiyat, birden fazla soundtrack
“Power of the Paradise” Japonya’da hiçbir zaman Rio Olimpiyatları’nın resmî şarkısı olmadı. Tek bir Japon soundtrack’i yoktu. NHK, 安室奈美恵 (Namie Amuro)’nun “Hero”sunu kullandı; TBS, SMAP’in ありがとう (Arigatō) şarkısını seçti; TV Asahi ise 福山雅治 (Masaharu Fukuyama)’nın “1461日” (1461 Nichi) parçasını kullandı. Fuji TV ve TV Tokyo’nun da kendi temaları vardı.
Arashi’yi bütün ülke için Rio’nun sesi olarak adlandırmak, Japon izleyicilerin Olimpiyatları gerçekten nasıl yaşadığını silerdi. Her kanal aynı yarışmayı kendi sunucuları, şarkıları ve editoryal kimliğiyle paketledi. NHK izleyen Amuro’yu duydu. Nippon TV izleyen Arashi’yi duydu.
Etkinlik ortaktı; duygusal çerçevesi kanallar arasında bölünmüştü.
Nippon TV için “Power of the Paradise” sürekli tekrar kullanımına dayanmak zorundaydı. Paddy’nin sözleri Rio’dan, Brezilya’dan ya da belirli bir spordan hiç bahsetmez. Duvarları aşmış, gözyaşlarına dayanmış ve zor bir hedefe doğru ilerlemeyi sürdürmüş birine seslenir. Uçmak, denemek, düşmek ve yeniden ayağa kalkmak bir jimnastikçiye, bir yüzücüye ya da bu sözleri daha az gösterişli bir şey için ihtiyaç duyan herhangi bir izleyiciye ait olabilir. Mesaj, şarkıyı tek bir sonuca bağlamadan bir sonraki madalya görüntülerine uyacak kadar genişti.
Bir Olimpiyat televizyon temasının zaferi taşıması ama yenilginin ardından gülünç görünmemesi gerekir. Yıllarca süren antrenmanı anlatan bir profilin altında, canlı yayının sonunda ve daha sonra bir konser sahnesinde kullanılabilir. Görüntüler, sözlerin bilinçli olarak açık bıraktığı ayrıntıları sağlar. Ağustos 2016 boyunca Nippon TV bu görüntüleri tekrar tekrar sağladı.
Hatıra kutlamadan sonra geldi
J Storm, single’ı 5 Ağustos’ta, Rio’daki açılış töreninin yapıldığı gün duyurduğunda izleyiciler şarkının bağımsız bir yayına dönüşüp dönüşmeyeceğini henüz bilmiyordu. Ticari hayatı, televizyon hayatı başlarken kararlaştırıldı. İki sürüm sonunda 14 Eylül’de mağazalara ulaştı: müzik videosu ve making-of görüntülerini içeren sınırlı CD ve DVD sürümü ile B-side 花 (Hana) parçasını içeren Regular Edition CD.
Zamanlama single’ı bir hatıraya dönüştürdü. Onu satın almak, ilk bağlamı program akışından çoktan kaybolmuş bir şarkıyı geri almak anlamına geliyordu. Yarışmalar bitmiş, Japon delegasyonu ülkesine dönmüş ve Nippon TV yoluna devam etmişti. CD, yayınların kendisi kaybolduktan sonra onların bir parçasını korudu.
Talep yine de anlıktı. “Power of the Paradise” ilk haftasında 422.000 kopya sattı ve haftalık Oricon single listesine bir numaradan girdi. Arashi’nin art arda 39. liste başı single’ı ve toplamda 46. bir numarası oldu. Recording Industry Association of Japan şarkıya double platinum sertifikası verdi; bunun karşılığı en az 500.000 kopyalık sevkiyattı.
Bu rakamlar Arashi’nin o dönemdeki ticari gücünü yansıtıyor, ancak yayın tarihi onları daha da anlamlı kılıyor. Şarkıya günlük görünürlük sağlayan etkinlik sona erdikten sonra 400.000’den fazla kopya satıldı. J Storm herhangi birinden plağı satın almasını istemeden önce Nippon TV bütün yaz boyunca ona bir geçmiş yaratmıştı.
2026’da geriye ne kaldı
Arashi grup faaliyetlerini 31 Mayıs 2026’da sona erdirdi, Tokyo Dome’daki son konserin ardından. “Power of the Paradise” artık tamamlanmış bir kariyerin parçası, fakat onu yalnızca bir başka başarılı single olarak görmek Arashi’yi sıra dışı yapan şeyi gözden kaçırır.
Grup yıllar boyunca Japon yaşamında albümlerinin ve konserlerinin çok ötesinde alan kapladı. Üyeler prime-time programları sundu, reklam kampanyalarında yer aldı ve fan club’ın çok ötesindeki kitlelere yönelik yayınlar için görevlendirildi. Olimpiyat yayınları bu rolün en açık örneklerinden biriydi, çünkü pop müziği ortak bir ulusal deneyim olarak sunulan bir etkinliğe bağladı.
“Power of the Paradise” Japonya’nın Rio’ya dair tek anısı olmadı. Tek bir yayıncının yarattığı anıyı korudu: sunucu masasında Sho Sakurai ve görüntülerin çevresinde Arashi’nin müziği. On yıl sonra single, bir televizyon kanalının aynı pop şarkısını aynı ulusal etkinliğin içine tekrar tekrar yerleştirip yaz bittikten sonra plakçılara gönderebildiği bir dönemi belgeliyor.