Om vier uur ’s ochtends, nog voor zonsopgang, stond TORAUMA al in een keuken in Aomori maaltijden te bereiden voor ongeveer veertig mensen.
Hij werkte als kok in een zorginstelling. En terwijl hij kookte, schreef hij teksten.
Dat was in 2017. Het was ook de periode waarin “pink elephant” ontstond.
Het nummer verscheen op 19 augustus 2026 in een nieuwe versie en voert terug naar een tijd waarin TORAUMA naar Aomori was teruggekeerd nadat hij in de regio Tokio had gewoond en probeerde opnieuw een soort dagelijks leven op te bouwen. Het origineel werd opgenomen bij M.S.W in Aomori, toen zowel hij als de engineer nog hun weg aan het zoeken waren. De versie uit 2026 werd opgenomen bij DGH in Okinawa, met bijzondere aandacht voor het beter verstaanbaar maken van zijn woorden.
In die negen jaar zit het grootste deel van het verhaal.
TORAUMA werd geboren in Towada, Aomori, woonde later in de regio Tokio, keerde terug naar het noorden en reed uiteindelijk naar Okinawa nadat MAVEL en HANG hem daarheen hadden uitgenodigd. Zijn digitale release uit 2020, « 椿 » (Tsubaki), die jaren eerder voor het eerst op SoundCloud was gezet, bereikte in 2023 een veel groter publiek nadat het nummer op TikTok aan populariteit won en kwam op nummer 1 in Billboard Japan’s Heatseekers Songs-lijst.
Maar toen we hem spraken, beschreef TORAUMA dat late succes niet als een vorm van erkenning achteraf.
Hij vertelde over keukens voor het ochtendgloren. Over oude teksten waarvoor hij zich nog steeds schaamt. Over hoe Aomori, Tokio en Okinawa hem elk iets anders over rap leerden. Over de vreemde eenzaamheid van door sociale media scrollen terwijl je door mensen omringd bent. En over wat hij zou zeggen tegen de uitgeputte versie van zichzelf die negen jaar geleden “pink elephant” schreef.
“Ik dacht vóór zonsopgang in de keuken na over teksten”
J-POP streaming: “pink elephant” werd in 2017 geschreven, tijdens een moeilijke periode nadat je vanuit Tokio naar Aomori was teruggekeerd. Als je terugkijkt, wat herinner je je dan het duidelijkst van de persoon die je toen was?
TORAUMA: Ik werkte als kok in een zorginstelling. Ik herinner me heel sterk dat ik om vier uur ’s ochtends naar mijn werk ging en in mijn eentje eten klaarmaakte voor ongeveer veertig mensen.
Ik werkte vóór zonsopgang in de keuken terwijl ik nadacht over teksten.
Negen jaar later: waarom besloot je dat dit het juiste moment was om terug te keren naar “pink elephant”? Was er iets aan de oorspronkelijke versie dat je nu anders wilde aanpakken?
Het concept van mijn soloshow was om terug te kijken op het verleden en een brug naar de toekomst te slaan, dus besloot ik een aantal oudere nummers opnieuw te maken die nooit waren uitgebracht.
“pink elephant” werd oorspronkelijk gemaakt in de M.S.W-studio in Aomori. De engineer was toen net begonnen, dus we zochten echt samen onze weg door het proces.
Deze versie werd opgenomen bij DGH in Okinawa. Deze keer probeerde ik de teksten beter verstaanbaar te maken dan in de oorspronkelijke opname.
Wanneer je terugkeert naar teksten die je jongere zelf schreef, voelen die dan nog volledig als je eigen woorden? Of kan het soms lijken alsof iemand anders ze heeft geschreven?
Wat ik dacht toen ik jonger was, verschilt van wat ik nu denk, maar ik geloof dat die oude gedachten verbonden zijn met wie ik vandaag ben.
Zelfs wanneer de flows me in verlegenheid brengen of de woorden onvolwassen aanvoelen, heb ik nog steeds het gevoel dat het mijn woorden zijn.
Soms is de energie van mijn jongere zelf zo sterk dat die me zelfs een beetje doet rechtop gaan zitten.
Je beschreef “pink elephant” met het beeld van een foto waarop je glimlachend tussen mensen staat, terwijl je in werkelijkheid alleen zit. Is de manier waarop je eenzaamheid ervaart sinds 2017 veranderd?
Die is 180 graden veranderd.
Nu leef ik in een omgeving waar ik gemakkelijk muzikanten van mijn eigen generatie kan ontmoeten, dus het is totaal anders dan toen. Ik heb nu veel minder last van eenzaamheid.
Maar als ik weer alleen zou zijn, denk ik dat ik waarschijnlijk zou gaan verlangen naar wat ik niet heb.
En zelfs wanneer ik door veel mensen omringd ben, voel ik me op sociale media nog steeds alleen.
Aomori, Tokio en Okinawa
Je reis bracht je van Aomori naar de regio Tokio, terug naar Aomori en uiteindelijk naar Okinawa. Hoeveel invloed heeft de plek waar je woont op de manier waarop je schrijft en jezelf als artiest begrijpt?
Ik denk dat de plek waar je woont een heel belangrijk onderdeel van rap is.
Tokio is een enorme stad, en vroeger dacht ik dat er geen betere omgeving kon zijn om iets over de straat te leren.
Maar elke stad heeft haar eigen straatcultuur, ook al zijn de kleuren anders.
Aomori leerde me stilte en iets aards.
In Okinawa leer ik losser te worden en mijn ziel binnenstebuiten te keren.
“Tsubaki” bereikte jaren na zijn ontstaan een veel groter publiek. Hoe was het om te zien dat zoveel mensen een ouder nummer als iets nieuws ontdekten?
Ik was heel blij dat de gedachten van mijn jongere zelf werden geaccepteerd.
Ik maak vaak liedjes wanneer ik ergens mee worstel, dus als die conflicten van toen een nieuwe bron van kracht voor luisteraars kunnen worden, is er voor mij als rapper niets waardevollers.
Heeft de ervaring met “Tsubaki” veranderd hoe je over tijd in muziek denkt? Denk je dat een lied soms jaren kan wachten voordat het zijn luisteraars vindt?
Mijn manier van denken over tijd is eigenlijk niet veranderd.
Ik heb altijd muziek willen maken die niet afhankelijk is van trends en die onveranderd kan blijven.
Zelfs na wat er met “Tsubaki” gebeurde, had ik nooit het gevoel: “Eindelijk hebben mensen me erkend”, of dat ik jarenlang had volgehouden terwijl ik op dit moment wachtte.
Ik was gewoon dankbaar.
Ik geloof dat muziek waarin een deel van mijn ziel zit uiteindelijk de luisteraars zal vinden die ze hoort te ontmoeten.
“Hip-hop is de reden dat ik leef”
Japanse hip-hop bereikt steeds meer luisteraars in het buitenland, al is een groot deel van de scene buiten Japan nog onbekend. Wat zou je willen dat iemand die jouw muziek vanuit het buitenland ontdekt begrijpt over jou en waar je muziek vandaan komt?
Ik ben een heel negatief persoon en ik zet mijn zorgen en innerlijke conflicten om in liedjes.
Misschien verschilt wat ik doe van de oorspronkelijke vorm van hip-hop, maar hip-hop is de reden dat ik leef.
Ik denk dat muziek de kracht is om te leven.
Met liefde uit Japan.
Still Walking omvat shows in Aomori en Okinawa, twee plaatsen die een belangrijke rol in je leven hebben gespeeld. Heeft optreden in die steden voor jou een andere betekenis?
Aomori is waar ik ben geboren en opgegroeid, en Okinawa is waar ik nu woon, dus ik voel zowel geruststelling als spanning wanneer ik daar optreed.
Natuurlijk wil ik een geweldige show neerzetten, maar bovenal wil ik dankbaarheid en plezier overbrengen.
Ik zou heel blij zijn als de mensen om me heen naar de soloshows kwamen, en het zou geweldig zijn als die concerten ook nieuwe verbindingen met luisteraars zouden creëren.
Als je een paar minuten zou kunnen praten met de TORAUMA die in 2017 “pink elephant” schreef, terwijl je alles weet wat er sindsdien is gebeurd, wat zou je hem dan zeggen?
Goed gedaan!
Je moet absoluut naar Okinawa gaan.
En je bent echt verschrikkelijk in het beheren van geld, dus zodra je je toekomstige manager ontmoet, geef je alles meteen aan hem over!
Er komt ook een periode waarin je vijf dagen per week werkt op een plek die om middernacht opent en sluit wanneer het daar zin in heeft. Tot nu toe was dat de zwaarste periode van mijn leven, dus bereid je erop voor.
Maar je zult daar ook veel muziek kunnen maken, dus vergeet nooit dankbaar te zijn voor de mensen om je heen.
Je gaat ook meewerken aan een album van CHOUJI.
Blijf doorgaan!
Blijf lopen
Dat antwoord zegt waarschijnlijk meer over TORAUMA dan een keurig carrièreoverzicht ooit zou kunnen.
Er is geen grootse toespraak tot zijn jongere zelf. Hij zegt hem naar Okinawa te gaan, te stoppen met zelf zijn geld proberen te beheren, een slopende baan te overleven, muziek te maken en de mensen te blijven herinneren die hem onderweg hielpen.
“pink elephant” is veranderd omdat de persoon die het uitvoert is veranderd. De eenzaamheid die het nummer vormde, is niet langer zijn dagelijkse werkelijkheid. Aomori staat in zijn leven nu naast Okinawa. Een nummer dat hij jaren geleden maakte kan plotseling miljoenen luisteraars bereiken. Een uitgeputte kok die vóór zonsopgang teksten schrijft, kan uiteindelijk in het middelpunt van zijn eigen soloshows staan.
De oude woorden blijven van hem.
Dat is belangrijk.
“pink elephant” is nu beschikbaar op streamingplatforms, terwijl TORAUMA’s catalogus genoeg mogelijkheden biedt om verder te luisteren. Begin bij « 椿 » (Tsubaki), volg dan de weg langs Sternbergia, Blue frost, Violet Traveler en de muziek die hij vanuit Okinawa is blijven maken.
En keer daarna terug naar “pink elephant”.
Negen jaar later heeft het nummer eindelijk tijd gehad om zichzelf te beantwoorden.