Dit interview werd in het Japans gevoerd met Shuichi Aoki en Chie Iwashita van Night Hawks. Hun antwoorden zijn vertaald en geredigeerd voor de duidelijkheid: herhalingen, overlappende gesprekken en stiltes zijn verwijderd, maar de inhoud van het oorspronkelijke gesprek is behouden.
Ik volg Night Hawks sinds 1994. Dertig jaar later stuurde ik vanuit Frankrijk een lijst met vragen naar Shuichi Aoki en Chie Iwashita, zonder goed te weten hoe ver ze in hun antwoorden zouden gaan.
Ze beantwoordden bijna alles. De beginjaren in Hokkaido. De platenmaatschappijen die Aoki zonder zijn band wilden. De uitputting die telkens een hoofdstuk beëindigde net toen alles leek te gaan werken. De huidige bezetting, waardoor hij eindelijk heeft ontdekt dat spelen in een band daadwerkelijk leuk kan zijn. Zelfs mijn wat onhandig vertaalde vraag over de “evolutie” van Japanse rock overleefde, al besteedde Aoki begrijpelijkerwijs enkele minuten aan het ter discussie stellen van het woord zelf.
Het resultaat is minder een gladgestreken carrièreoverzicht dan drieënveertig minuten waarin herinneringen in realtime worden teruggevonden. Data worden onzeker. De ene naam leidt naar de andere. Moeilijke periodes worden eerst met een lach ontvangen en daarna beschreven met een openhartigheid die in de oude, ingekorte versie van dit artikel grotendeels verdwenen was.
Night Hawks vóór Night Hawks
J-POP streaming: Night Hawks werd begin jaren tachtig in Hokkaido opgericht. Hoe is de band ontstaan?
Shuichi Aoki: Was het echt 1981? Dat klinkt ongeveer goed. In 1987 deden we mee aan de auditie van Sony, maar dat was veel later. Voor Night Hawks had ik gespeeld in bands als Action!, Dry Duck Window en Override Sensation. Na die verschillende projecten kwamen we uiteindelijk uit bij de naam Night Hawks.
Sommige muzikanten kwamen mee uit de vorige band. Kudo en Matsumoto sloten zich later aan, en de eerste bezetting van Night Hawks bestond uit drie leden. Kudo vertrok na ongeveer een jaar, waarna de formatie groter werd. Kawada kwam uit Akita, Iwao speelde gitaar en Kumi Tsuchida keyboards. Op een bepaald moment waren we met z’n zessen.
Ik zong voornamelijk, al speelde ik ook gitaar en waarschijnlijk keyboards. Ik heb zoveel verschillende dingen gedaan dat ik eerlijk gezegd niet meer elk detail weet.
Wat bepaalde het vroege geluid van Night Hawks?
Aoki: Whitesnake. We hielden van Whitesnake.
Daarvoor zat ik diep in de progressieve rock, en we speelden veel muziek in die richting. Toen de band Night Hawks werd, verdween het progressieve element wat naar de achtergrond en werd de invloed van Whitesnake veel sterker. We wilden zo’n soort band zijn.
We speelden veel covers van Whitesnake, naast nummers van andere artiesten. Maar als je alleen covers speelt, blijf je een coverband. Daarom begonnen we eigen nummers te schrijven in een vergelijkbare stijl. Ze klonken natuurlijk niet allemaal zo, maar sommige zeker wel.
Als u terugkijkt, is er dan een vroege prestatie waarop u bijzonder trots bent?
Aoki: Niet echt. Er schiet me niets specifieks te binnen.
Dat korte antwoord zet de toon voor alles wat volgt. Aoki lijkt weinig behoefte te hebben om het verleden te ordenen als een optocht van glorieuze mijlpalen. De overwinningen waren er, maar ook alles wat nodig was om ze te overleven.
“Ze bleven maar zeggen dat ik van de band af moest”
Night Hawks kende lange periodes van inactiviteit. Waardoor kwamen die?
Aoki: Er was nooit één enkele reden. We zijn meerdere keren gestopt.
Een band draaiende houden buiten een grote stad was moeilijk. Relaties werden ingewikkeld, er waren allerlei problemen en ik raakte volledig uitgeput. Op een bepaald moment was ik klaar om Night Hawks te verlaten. Ik kondigde niets aan. Ik stopte gewoon.
Soms gingen we verder met gastmuzikanten of ondersteunende gitaristen en drummers, maar ook dat duurde niet lang. In die tijd gingen de dingen niet in de richting die ik wilde. Wat we ook deden, we kwamen niet tot een debuut.
Elke keer dat we met een platenmaatschappij spraken, zeiden ze hetzelfde: “Waarom word je geen soloartiest?” Ze wilden dat ik de band achter me liet en iets meer popgericht maakte.
Daar had ik geen interesse in. Ik wilde in een band zitten.
Uiteindelijk nodigde iemand die ik in Tokio kende me uit om als arrangeur te werken, dus verhuisde ik daarheen. Voordat ik Hokkaido verliet, nam ik twee solodemotapes op, Shuichi Aoki Solo 1 & 2. Een deel van dat materiaal is inmiddels weer opgedoken op YouTube.
Night Hawks bleef ergens op de achtergrond bestaan. Chie volgde de band al jaren en begon later met mij in andere projecten te spelen. Uiteindelijk stelde ze de voor de hand liggende vraag: waarom deed ik eigenlijk geen Night Hawks meer?
Chie Iwashita: Ik zei tegen hem: “Laat me erbij. Laten we Night Hawks terugbrengen.”
Aoki: Mijn reactie was ongeveer: “We kunnen het misschien één keer doen.”
Rond dezelfde tijd kwam er een auditie van Yamaha en Sony. Ik was niet bijzonder enthousiast over het idee, maar Chie wilde dat we ons inschreven. We namen opnieuw contact op met Tetsuya Kudo, deden aan beide audities mee en kwamen bij beide door, al bereikten we bij Yamaha alleen de regionale ronde.
Sony nam contact met ons op en aanvankelijk weigerde ik.
Ik had al plannen gemaakt om alleen te werken — niet per se als soloartiest, maar buiten de band — en kon me niet voorstellen dat Sony geïnteresseerd zou zijn in Night Hawks. Het hoofd van Sony’s kantoor in Sapporo bleef achter me aan zitten. Hij was ongelooflijk vasthoudend. Uiteindelijk ontmoette ik de mensen van Sony in Tokio, deden we mee aan hun wedstrijd en wonnen we de Grand Prix. Daarna volgde het contract.
Ik had jarenlang doorgezet tot ik volledig opgebrand was. En net nadat ik opgebrand was, maakte Night Hawks zijn major-debuut.
Pas tijdens de opnames van het eerste album kwam mijn energie terug.
De data raken in het gesprek wat door elkaar, maar de grote lijn is duidelijk. Night Hawks ontstond begin jaren tachtig in Hokkaido en won de CBS/Sony SD Audition voordat in 1989 het gelijknamige major-debuutalbum verscheen.
Het succes nam de druk niet weg. Het veranderde alleen de bron ervan.
Aoki: Ik lijk geboren te zijn onder een ster die problemen aantrekt. Er waren problemen binnen de band, conflicten met het label en moeilijkheden met het management. Het hield nooit op.
Uiteindelijk zei het management het opnieuw: ontsla de muzikanten en ga verder als Shuichi Aoki. We verkochten niet genoeg, en alles kwam steeds weer op dat voorstel neer.
Ik wilde nog steeds dat Night Hawks zou blijven bestaan. Dat werd mijn prioriteit, dus begon ik beslissingen van het management en de platenmaatschappij te accepteren, zelfs wanneer ze niet waren wat ik wilde. Bijna alles wat ik deed was een poging de band in leven te houden.
Daarna raakte ik opnieuw uitgeput.
De eerste periode van inactiviteit vóór ons debuut kwam door burn-out. De latere ook. Zelfs tijdens de major-labeljaren was ik al moe.
De jaren waarin Night Hawks officieel nooit ophield
Wat deed u terwijl de band inactief was?
Aoki: Chie opende Apple Box, dat nu twintig jaar bestaat. Shinji Matsumoto bleef werken als bassist, docent en sessiemuzikant. Ik weet niet alles wat Kudo en Matsumoto in die jaren deden, dus daar kan ik niet uitgebreid namens hen over spreken.
Ik speelde in Blue Velvet en KINGS. KINGS kwam voort uit mijn wens om weer hardrock te spelen, maar het was totaal anders dan Night Hawks — zwaarder, met een meer westerse hardrocksfeer. Blue Velvet had weer een geheel eigen identiteit.
Ik bracht ook solowerk uit waarin ik verschillende dingen combineerde waar ik van hield: punk, directe rocksongs, ballads en andere stijlen. Ik heb een absurd aantal nummers geschreven.
Iwashita: Misschien wel net zoveel als Tetsuya Komuro.
Aoki: Helaas verkochten de mijne niet.
In 2000 begon ik een project genaamd Kaori en bracht ik een mini-album uit. Thuisopnames en computergestuurde muziekproductie begonnen toen serieus aandacht te krijgen, en ik wilde dat proberen. Daar werkte ik tot ongeveer 2005 aan, daarna nam Apple Box veel van mijn tijd in beslag.
In dit antwoord zit een complete parallelle discografie verborgen: Blue Velvet, het zwaardere KINGS, solo-opnames, Kaori en talloze composities die Aoki geleidelijk online is gaan delen. Hij wuift ze weg omdat ze niet verkochten. Iwashita spreekt hem tegen omdat zij weet hoeveel er ligt.
Geen van beiden wint de discussie.
Was de terugkeer van Night Hawks gepland?
Aoki: We zijn nooit officieel uit elkaar gegaan, dus ik zou het geen reünie noemen. We hebben nooit aangekondigd dat Night Hawks voorbij was.
Als u de huidige activiteiten met Kenta Harada en de andere muzikanten bedoelt, dan is dat vanzelf ontstaan. We speelden een paar concerten samen en het werkte.
Voor veel trouwe luisteraars is Aoki’s positie misschien de opvallendste verandering. De man die doorgaans als zanger en gitarist van de band wordt gezien, brengt nu meer tijd achter de keyboards door. Zelf ziet hij dat niet als een grote breuk.
Aoki: Ik hou van gitaar, maar ik hoef niet altijd gitaar te spelen. Ik hou van muziek; gitaar bleek toevallig één manier om die te maken.
Toen Kenta erbij kwam, kon hij al buitengewoon goed gitaar spelen. Chie is ook een veel sterkere gitarist geworden, dus ik hoef niet meer elk onderdeel zelf op te vangen. Ik kan naar de keyboards gaan wanneer de muziek dat nodig heeft. Voor mij zijn het gewoon verschillende instrumenten.
Kenta Harada en Yoshihiro Ogasawara hebben muziek in hun kern. Ze spelen graag wat ik schrijf en zijn goed genoeg om ze veel vrijheid te geven. De mogelijkheden zijn enorm toegenomen.
De last op mij is afgenomen. Ik kan veel meer doen terwijl ik veel minder hoef te controleren.
Iwashita: En ik heb ontzettend veel plezier.
Was het moeilijk om na zo’n lange onderbreking de chemie van de band terug te vinden?
Aoki: Niet echt. Ik componeer en arrangeer de hoofdstructuur meestal zelf, dus ik heb muzikanten nodig die die muziek tot leven kunnen brengen. De leden krijgen wat ik heb geschreven en interpreteren delen daarvan vervolgens vrij. Sommige elementen liggen vast, maar gitaarsolo’s en baslijnen kunnen ruimte laten voor hun persoonlijkheden.
Dat was vroeger ook zo. Ik schreef nooit elke baslijn voor. Wat dat betreft is het proces niet veel veranderd.
Night Hawks bestaat in de tegenwoordige tijd
Hoe bewaart de huidige bezetting de oorspronkelijke identiteit van Night Hawks en brengt ze tegelijk nieuwe energie binnen?
Aoki: Elke versie van Night Hawks was anders. De motivatie vóór het debuut was anders. Daarna veranderde de energie opnieuw. Nu zijn Kenta en Ogasawara erbij, en zelfs als we dezelfde compositie spelen, kan die niet hetzelfde zijn.
Neem “Tokyo City Blues”. De muzikanten die het vandaag spelen zijn anders, en degenen die er al waren zijn zelf ook veranderd. Misschien zijn we gegroeid. Hoe dan ook, wat iedereen nu aan de muziek toevoegt is niet meer hetzelfde als vroeger.
We proberen onze vroegere motivatie niet na te bootsen. Ik vraag me af wat Night Hawks nú zou moeten spelen.
Zelfs wanneer we een ouder nummer spelen, ervaar ik het niet als een oud nummer. Het hoort bij het heden omdat we het nu spelen.
Ik weet trouwens nauwelijks nog hoe de eerdere versie voelde.
Hier begint het idee van het bewaren van een “essentie” uiteen te vallen. Aoki beschermt Night Hawks niet door het geluid te bevriezen. Hij bewaart de band door degene te blijven die bepaalt wat de naam op een bepaald moment moet betekenen.
Dat onderscheid is belangrijk bij 暗黙の日々 (Anmoku no Hibi). De compositie is ongeveer veertig jaar oud, maar de officiële opname behoort volledig tot de huidige formatie.
Moet rock eigenlijk evolueren?
Waarom is hardrock betekenisvol gebleven over generaties Japanse muziek heen?
Aoki: Ik denk niet dat dat specifiek voor hardrock geldt. Muziek gaat generaties over. Goede muziek blijft, ongeacht het genre.
Hoe kijkt u naar de evolutie van Japanse rock en het effect daarvan op hoe Japanse muziek internationaal wordt waargenomen?
Aoki blijft even hangen bij het woord “evolutie” voordat hij de rest van de vraag probeert te beantwoorden.
Aoki: Is rock echt geëvolueerd?
Er zijn zeker nieuwe stijlen bijgekomen. Er zijn meer genres en meer combinaties van genres, maar ik weet niet of je dat evolutie moet noemen. Muziek is kunst. Meer variatie betekent niet noodzakelijk vooruitgang van de ene fase naar de andere.
Ik denk hier al over na sinds ik jong was: “rock” is een buitengewoon vaag woord. De definitie verschilt van persoon tot persoon. Ik weet eigenlijk niet wat rock is.
Soms hoor ik het in Takuro Yoshida of Yosui Inoue, hoewel mensen hen niet per se als rockartiesten beschouwen. Ik voel het ook bij Michael Jackson. “Billie Jean” raakt me met dat soort kracht.
Voor mij is rock alles wat raakt — vooral via ritme. Het kan komen van Led Zeppelin, Deep Purple, Takuro Yoshida of iemand die op straat speelt. Als het me rechtstreeks raakt, voel ik er rock in.
Technologie is onmiskenbaar geëvolueerd. Instrumenten, effecten, opnamemethoden en productietools zijn veranderd. Tegenwoordig kan software met één druk op de knop een arrangement maken. Dat is op zichzelf niet goed of slecht; het hoort bij de tijd waarin we leven.
Sommige muzikanten zullen daar tevreden mee zijn. Anderen blijven zoeken naar iets persoonlijks. Ik ben er niet tevreden mee als het werk voor mij wordt gedaan, dus blijf ik het zelf doen.
De middelen evolueren. Kunst vermenigvuldigt haar vormen. Aoki verzet zich tegen het idee dat dat laatste kan worden gemeten als een rechte lijn van vooruitgang.
Het is ook moeilijk om in dit antwoord niet een samenvatting van zijn carrière te horen. Night Hawks overleefde meerdere versies van de Japanse muziekindustrie juist omdat Aoki de zogenaamd logische volgende stap telkens afwees wanneer die vereiste dat hij niet langer op zijn eigen voorwaarden muziek zou maken.
De veertigjarige weg naar “Anmoku no Hibi”
**Wat inspireerde 暗黙の日々 (Anmoku no Hibi)?**
Aoki: Ik schreef het ongeveer veertig jaar geleden, dus eerlijk gezegd herinner ik me de oorspronkelijke inspiratie niet meer.
Ik wilde iets progressiefs maken. Ik luisterde naar Kansas en andere progressieve-rockbands, maar ik wilde Kansas niet imiteren. Ik wilde iets uit die muziek opnemen en mijn eigen versie maken — progressief, maar misschien niet overdreven.
Jaren later hoorde ik een oude live-opname op Chies YouTube-kanaal. De emoties die bij het nummer hoorden kwamen ineens terug. Mijn reactie was: “Heb ik echt zoiets geschreven?”
De compositie bleef in mijn hoofd zitten.
Met Kenta op gitaar, Chie ook op gitaar en mijzelf vrij om me op keyboards te concentreren, kon de huidige formatie er eindelijk iets interessants mee doen. Ik had ook nieuw materiaal geschreven, maar dit was het nummer dat klopte.
Iedereen kon gehoord worden. Iedereen had een moment om eruit te springen. Het gaf ons hardrock, progressieve elementen en de kayōkyoku-gevoeligheid waar ik altijd van heb gehouden.
Ik kon al voor me zien hoe de leden het zouden spelen. Zodra ik dat arrangement in mijn hoofd zag, wist ik dat we het moesten opnemen.
De huidige podiumnaam ナイトホークスハラダケンタオガン — in de releasemetadata weergegeven als Night Hawks Harada Kenta Ogan — perst die uitgebreide bezetting samen in een vrolijk onhandige naam. De opname vermeldt Aoki als tekstschrijver, componist en producer, terwijl de livebezetting bestaat uit Aoki, Iwashita, drummer Tetsuya Kudo, gitarist Kenta Harada en bassist Yoshihiro Ogasawara.
Voor luisteraars die Aoki vooral als gitarist kennen, kan Anmoku no Hibi verwarrend zijn. Hij weet het.
Aoki: Sommige mensen kijken misschien en denken: “Wat is dit in hemelsnaam?” Maar dit is ook iets wat ik vroeger deed. Misschien moeten we de volgende keer een nummer met drie gitaren maken.
Was het productieproces anders dan bij jullie eerdere releases?
Aoki: Het is een oud werk, dus de vraag is niet helemaal van toepassing. Er was geen bijzonder nieuw proces om mee te vergelijken.
Dat is een terechte correctie. De nieuwigheid zit niet in de compositie en ook niet in een technologische heruitvinding van Night Hawks. Ze zit in het horen van een nummer dat voor een eerdere versie van Aoki’s muzikale verbeelding werd geschreven en nu eindelijk wordt gespeeld door de muzikanten die het kunnen voltooien.
Heeft de videoclip een bepaald verhaal of een bepaalde boodschap?
Aoki: Geen ingewikkelde boodschap. Ik wil dat het je raakt.
Luister zonder er te veel over na te denken. Als iets erin je raakt en je denkt “dit is goed”, dan is dat genoeg.
Jeff Beck, Chris Squire en één heel groot podium
Als u met om het even welke muzikant zou kunnen samenwerken, levend of dood, wie zou u kiezen?
Aoki wil aanvankelijk niet antwoorden omdat de lijst te lang is. Gevraagd om zich tot drie namen te beperken, kiest hij uiteindelijk Jeff Beck, Chris Squire en Cozy Powell.
Zijn uitleg is telkens dezelfde: ze waren onvervangbaar.
Ook John Bonham komt ter sprake, terwijl Iwashita John Frusciante en Michael Jackson kiest — al vindt Aoki dat je Jackson vanuit het publiek moest bekijken, niet naast hem op het podium moest staan.
Als Night Hawks overal zou kunnen optreden, welke zaal en wat voor concert zouden jullie kiezen?
Aoki: Madison Square Garden. Een enorme, spectaculaire hardrockshow.
Geen bescheiden club, geen zorgvuldig beredeneerde symbolische locatie. Na vier decennia vechten om een band te behouden terwijl bijna iedereen alleen de frontman leek te willen, gunt Aoki zichzelf de grootste zaal die hij kan bedenken.
Eerder in het interview zegt hij ook iets veel minder theatraals: nu hij de zestig voorbij is, heeft hij eindelijk ontdekt dat het leuk kan zijn om in een band te zitten.
Geen management dat hem vertelt de muzikanten te ontslaan. Geen label dat hem richting een solocarrière duwt. De spelers om hem heen kunnen de muziek dragen zonder voor elke noot op aanwijzingen te wachten. Voor het eerst geeft Night Hawks hem vrijheid in plaats van hem te vragen die op te geven.
“Op dit moment,” zegt hij, “heb ik meer plezier in een band dan ooit tevoren.”