Op 14 september 2016 bracht 嵐 (Arashi) “Power of the Paradise” uit, een nummer dat kijkers in heel Japan al associeerden met overwinningen, nederlagen en late avonden voor de televisie. De Olympische Spelen van Rio waren meer dan drie weken eerder geëindigd. De single lag pas in de winkels nadat hij het werk waarvoor hij was gemaakt al had gedaan.
Het nummer was op 2 juli voor het eerst uitgevoerd tijdens Nippon TV’s THE MUSIC DAY Natsu no Hajimari. Daarna begeleidde het in augustus de olympische verslaggeving van de zender. Tegen de tijd dat het Arashi’s vijftigste single werd, hadden kijkers het al gehoord bij wedstrijdbeelden, interviews en samenvattingen. De release hoefde het nummer niet meer te introduceren. Hij gaf een fysieke vorm aan een televisiegeheugen dat al bestond.
Het verhaal begint dus vóór 14 september, binnen de zorgvuldig opgebouwde wereld van een televisiezender. In 2016 maakte Arashi daar al jaren deel van uit.
Arashi, Sakurai en Nippon TV
Nippon TV gebruikte sinds Athene 2004 nummers van Arashi voor zijn olympische uitzendingen. “Hero” werd gevolgd door 風の向こうへ (Kaze no Mukō e) voor Peking 2008, 揺らせ、今を (Yurase, Ima o) voor Vancouver 2010, 証 (Akashi) voor Londen 2012 en “Road to Glory” voor Sotsji 2014. In Rio werd “Power of the Paradise” het zesde nummer in die reeks.
櫻井翔 (Sho Sakurai) was bovendien tijdens vijf opeenvolgende Spelen, van Peking tot Rio, de belangrijkste olympische presentator van Nippon TV. In 2016 interviewde hij atleten en leidde hij kijkers door de wedstrijden, terwijl zijn eigen groep het themanummer leverde dat rond die reportages te horen was.
De constructie had gemakkelijk kunnen overkomen als al te nadrukkelijke bedrijfssynergie. Ze werkte omdat Sakurai niet langer een idol was die tijdelijk bij een sportprogramma werd neergezet. Na acht jaar en vier eerdere Spelen was hij een vertrouwd gezicht in de olympische verslaggeving van Nippon TV. De aanwezigheid van Arashi volgde dezelfde logica. De zender leende niet voor één zomer een populaire act; hij zette een relatie voort die kijkers al kenden.
Rio bracht alle onderdelen samen. De presentator maakte deel uit van de groep. De groep speelde het themanummer in het grote zomerprogramma van de zender. Diezelfde zender herhaalde het nummer vervolgens bij de atleten waarover Sakurai verslag deed. Artiest, presentator en omroep versterkten elkaar tot het bijna zinloos werd ze nog los van elkaar te zien.
Eén Olympische Spelen, meerdere soundtracks
“Power of the Paradise” was nooit het officiële nummer van de Olympische Spelen van Rio in Japan. Er was geen enkele Japanse soundtrack. NHK gebruikte “Hero” van 安室奈美恵 (Namie Amuro); TBS koos ありがとう (Arigatō) van SMAP; TV Asahi had 福山雅治 (Masaharu Fukuyama)’s “1461日” (1461 Nichi). Ook Fuji TV en TV Tokyo hadden hun eigen thema’s.
Arashi het geluid van Rio voor een heel land noemen zou uitwissen hoe Japanse kijkers de Spelen beleefden. Elke zender verpakte dezelfde competitie met eigen presentatoren, nummers en redactionele identiteit. Wie NHK volgde, hoorde Amuro. Wie Nippon TV keek, hoorde Arashi.
Het evenement werd gedeeld; de emotionele inkadering was verdeeld over de zenders.
Voor Nippon TV moest “Power of the Paradise” bestand zijn tegen voortdurende herhaling. Paddy’s tekst noemt Rio, Brazilië of een specifieke sport nergens. Hij richt zich tot iemand die muren heeft overwonnen, tranen heeft doorstaan en naar een moeilijk doel is blijven bewegen. Vliegen, proberen, vallen en weer opstaan kunnen bij een turner, een zwemmer of iedere kijker horen die de woorden nodig heeft voor iets minder spectaculairs. De boodschap was breed genoeg om bij de volgende medaillesequentie te passen zonder het nummer aan één uitslag vast te zetten.
Een olympisch televisiethema moet een overwinning kunnen dragen zonder na een nederlaag absurd te klinken. Het kan onder een portret over jarenlange training staan, aan het einde van een live-uitzending en later op een concertpodium. De beelden leveren de details die de tekst bewust openlaat. In augustus 2016 leverde Nippon TV die beelden telkens opnieuw.
Het souvenir kwam na het feest
Toen J Storm de single op 5 augustus aankondigde, de dag van de openingsceremonie in Rio, wist het publiek nog niet of het nummer een zelfstandige release zou krijgen. Het commerciële leven werd beslist op het moment dat het televisieleven begon. De twee edities kwamen uiteindelijk op 14 september in de winkels: een gelimiteerde cd/dvd-editie met de videoclip en making-of-beelden, en een Regular Edition op cd met de B-kant 花 (Hana).
Die timing maakte van de single een souvenir. Hem kopen betekende een nummer terughalen waarvan de eerste context al uit de programmering was verdwenen. De wedstrijden waren voorbij, de Japanse delegatie was terug naar huis en Nippon TV was verdergegaan. De cd bewaarde één element van die verslaggeving nadat de verslaggeving zelf was verdwenen.
De vraag was nog steeds onmiddellijk. “Power of the Paradise” verkocht in de eerste week 422.000 exemplaren en kwam binnen op nummer één in de wekelijkse Oricon-singlelijst. Het werd Arashi’s 39e opeenvolgende nummer-éénsingle en de 46e in totaal. De Recording Industry Association of Japan kende de single dubbel platina toe voor leveringen van minstens 500.000 exemplaren.
Die cijfers weerspiegelen Arashi’s commerciële kracht van dat moment, maar de releasedatum maakt ze nog veelzeggender. Meer dan 400.000 exemplaren werden verkocht nadat het evenement dat het nummer dagelijks zichtbaar had gemaakt al voorbij was. Nippon TV had de zomer gebruikt om de plaat een geschiedenis te geven voordat J Storm iemand vroeg hem te kopen.
Wat er in 2026 overblijft
Arashi beëindigde de groepsactiviteiten op 31 mei 2026, na een laatste concert in Tokyo Dome. “Power of the Paradise” behoort nu tot een afgesloten carrière, maar het nummer behandelen als zomaar weer een succesvolle single zou missen wat Arashi ongewoon maakte.
Jarenlang nam de groep in het Japanse dagelijks leven ruimtes in die veel groter waren dan albums en concerten. De leden presenteerden primetimeprogramma’s, verschenen in reclamecampagnes en kregen uitzendingen toevertrouwd die bedoeld waren voor een publiek ver buiten de fanclub. De olympische verslaggeving was een van de duidelijkste uitingen van die rol, omdat ze popmuziek verbond aan een evenement dat als gezamenlijke nationale ervaring werd gepresenteerd.
“Power of the Paradise” werd niet Japans enige herinnering aan Rio. Het bewaarde de herinnering die één zender had gecreëerd, met Sho Sakurai aan de desk en Arashi rond de beelden. Tien jaar later documenteert de single een tijd waarin een televisiezender hetzelfde popnummer steeds opnieuw binnen hetzelfde nationale evenement kon plaatsen en het vervolgens naar de platenwinkels kon sturen zodra de zomer voorbij was.