16 Kasım 1996’da NHK’nin Pop Jam (ポップジャム) programını ilk kez izledim. 17 yaşındaydım. Program 35 dakika sürdü.
Otuz yıl sonra arşiv konukları sıralıyor: Sharam Q (シャ乱Q), JUDY AND MARY, Chisato Moritaka (森高千里), GLAY ve D&D. Hepsi önceki üç hafta içinde bir single yayımlamıştı. Hafızam listeyi değiştirmişti. Bir ara ilk bölümde thee michelle gun elephant da vardı sanıyordum. Moritaka gerçekten oradaydı ama performansı hafızamda çok daha silik kaldı.
Sharam Q ve “NICE BOY!”
Sharam Q iki gün önce “NICE BOY!” yayımlamıştı. Grup hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Tsunku♂’nun (つんく♂) kısa süre sonra Japon idol endüstrisinin önde gelen isimlerinden biri olacağını da bilmiyordum. Karşımda bütün kalıplarla oynayan gösterişli bir grup vardı. Kıyafetleri, hareketleri ve tavırları rock ile popun, erkeksi ile kadınsının, zarafet ile aşırılığın sınırlarını aşıyordu. Benim henüz okumayı bilmediğim bir imajın içinde gayet rahat görünüyorlardı. Beni çeken de buydu. Japon müziği, Fransa’da bildiğim birkaç kategorinin düşündürebileceğinden çok daha tuhaf şeyler üretebiliyordu.
JUDY AND MARY’nin enerjisi
JUDY AND MARY, 28 Ekim’de çıkan “Classic”i (クラシック) çaldı. YUKI’nin sesi beni hemen çarptı. İnce, keskin ve benzersizdi. Daha tek kelime anlamadan bir dizenin rengini değiştirebiliyordu. Grupta da aynı dizginlenemeyen enerji vardı. Performansın ayrıntılarını hatırlamıyorum ama etkisi aklımda. Televizyonda bu kadar canlı görünen grup azdı. O sahnede birlikte çalmak için yaratılmış gibiydiler.
GLAY’in ağırlığı
GLAY, beş gün önce çıkan “a Boy ~Zutto Wasurenai~”yi (a Boy〜ずっと忘れない〜) çaldı. Satış rakamlarını, geçmişlerini, ünlerini bilmiyordum. TERU’nun sesi, grubun tarzı ve sahnedeki özgüveni yetti. Daha o anda bu adamların sıradan olmadığını düşündüm. Şarkı programın kapanış müziğiydi de. Yayın bittiğinde TERU’nun sesi aklımda kaldı.
OLIVIA, 17’sine az kala
D&D, 13 Kasım’da “LOVE IS A MELODY”yi yayımlamıştı. Üçlünün başında OLIVIA (daha sonra solo kariyerine başlayan Olivia Lufkin) vardı ve ilk bakışta ona vuruldum. Neredeyse yaşıt olduğumuzu bilmiyordum. Ben 17 yaşıma gireli yaklaşık dört ay olmuştu. O ise 9 Aralık’ta 17 olacaktı. Fransa’dan Japon televizyonunda onu izlerken aramızdaki birkaç ay, hayatlarımız arasındaki mesafenin yanında pek belli olmuyordu.
Neredeyse unuttuğum performans
Chisato Moritaka da o gece sahnedeydi. Muhtemelen 11 Kasım’da çıkan son single’ı “Gin’iro no Yume”yi (銀色の夢) söyledi. Sharam Q, JUDY AND MARY, GLAY ve D&D kadar iz bırakmadı bende.
İki yılı aşkın süre Pop Jam
Pop Jam’i iki yılı aşkın süre kaydettim. 1996 Fransa’sında bu kayıtlar, yayın bitince şarkıları yeniden dinlememi ve sanatçıları araştırmamı sağladı. Her bölüm yeni isimler getiriyordu. Yarım saatte bir rock grubu, bir idol grubu ve bir şarkıcı-söz yazarı dinleyebiliyordum. Japon popüler müziğinin genişliğini böyle kavramaya başladım.
Plak toplamak, araştırmak, yazmak ve JaME’yi kurmak sonradan geldi. J-POP streaming çok daha sonra. 16 Kasım 1996’da bildiğim tek şey, bir sonraki programı da izlemek istediğimdi.