J-POP streaming
PASTPRESENTNEXT

Artykuł redakcyjny

Trzydzieści lat temu wszystko zaczęło się od Pop Jam

16 listopada 1996 roku po raz pierwszy obejrzałem Pop Jam. Miałem 17 lat. Nagrywałem program przez ponad dwa lata, a japońska muzyka stała się częścią mojego życia.

Białe japońskie logo Pop Jam na czarnym tle.
© Kayō Pops Channel

16 listopada 1996 roku po raz pierwszy obejrzałem Pop Jam (ポップジャム) w NHK. Miałem 17 lat. Program trwał 35 minut.

Po trzydziestu latach archiwum podaje gości: Sharam Q (シャ乱Q), JUDY AND MARY, Chisato Moritaka (森高千里), GLAY i D&D. Wszyscy wydali single w ciągu poprzednich trzech tygodni. Pamięć zmieniła mi skład. Przez pewien czas sądziłem, że w pierwszym odcinku wystąpili thee michelle gun elephant. Moritaka rzeczywiście tam była, choć jej występ zapamiętałem znacznie słabiej.

Sharam Q i „NICE BOY!”

Dwa dni wcześniej Sharam Q wydali „NICE BOY!”. Nic o nich nie wiedziałem. Nie przypuszczałem też, że Tsunku♂ (つんく♂) wkrótce stanie się jedną z głównych postaci japońskiego przemysłu idolowego. Zobaczyłem ekstrawagancki zespół, który bawił się wszelkimi konwencjami. Stroje, gesty i pozy zacierały granice między rockiem i popem, męskością i kobiecością, elegancją i przesadą. Oni czuli się swobodnie w estetyce, której ja nie umiałem jeszcze odczytać. To mnie przyciągało. Japońska muzyka nagle wydała mi się zdolna do rzeczy znacznie dziwniejszych, niż sugerowało kilka kategorii, które znałem z Francji.

Energia JUDY AND MARY

JUDY AND MARY zagrali „Classic” (クラシック), wydany 28 października. Natychmiast poruszył mnie głos YUKI: wysoki, ostry i nie do pomylenia. Zmieniał odcień frazy, zanim rozumiałem choćby słowo. Zespół miał tę samą niespokojną energię. Nie pamiętam szczegółów występu, ale pamiętam jego wrażenie. Rzadko widywałem w telewizji tak żywą grupę. Wyglądali, jakby byli stworzeni do wspólnego grania na tej scenie.

Siła GLAY

GLAY zagrali „a Boy ~Zutto Wasurenai~” (a Boy〜ずっと忘れない〜), wydany pięć dni wcześniej. Nie znałem ich sprzedaży, historii ani reputacji. Wystarczył głos TERU, styl grupy i pewność na scenie. Od razu pomyślałem, że ci faceci się liczą. Utwór zamykał także program. Głos TERU został ze mną po emisji.

OLIVIA, prawie siedemnaście lat

D&D wydali „LOVE IS A MELODY” 13 listopada. Na czele tria stała OLIVIA (Olivia Lufkin, która później rozpoczęła karierę solową), w której od razu zadurzyłem się jak nastolatek. Nie wiedziałem, że jesteśmy niemal w tym samym wieku. Siedemnaście lat skończyłem prawie cztery miesiące wcześniej, ona miała je skończyć 9 grudnia. Z Francji, przed japońską telewizją, parę miesięcy różnicy nikło wobec odległości między naszymi światami.

Występ, o którym prawie zapomniałem

Chisato Moritaka też wystąpiła, prawdopodobnie z „Gin’iro no Yume” (銀色の夢), najnowszym singlem z 11 listopada. Jej występ zapamiętałem słabiej niż Sharam Q, JUDY AND MARY, GLAY i D&D.

Ponad dwa lata nagrywania Pop Jam

Nagrywałem Pop Jam przez ponad dwa lata. We Francji w 1996 roku dzięki nagraniom mogłem po emisji jeszcze raz posłuchać piosenek i poszukać informacji o wykonawcach. Każdy odcinek przynosił nowe nazwiska. W pół godziny można było usłyszeć zespół rockowy, grupę idoli i śpiewającego autora piosenek. Tak zacząłem rozumieć rozmaitość japońskiej muzyki popularnej.

Płyty, poszukiwania, pisanie i założenie JaME przyszły później. J-POP streaming jeszcze później. 16 listopada 1996 roku wiedziałem tylko, że chcę obejrzeć następny odcinek.

Filmy

Genres

J-POP

Przeczytaj także