16 listopada 1996 roku po raz pierwszy obejrzałem Pop Jam (ポップジャム) w NHK. Miałem 17 lat. Program trwał 35 minut.
Po trzydziestu latach archiwum podaje gości: Sharam Q (シャ乱Q), JUDY AND MARY, Chisato Moritaka (森高千里), GLAY i D&D. Wszyscy wydali single w ciągu poprzednich trzech tygodni. Pamięć zmieniła mi skład. Przez pewien czas sądziłem, że w pierwszym odcinku wystąpili thee michelle gun elephant. Moritaka rzeczywiście tam była, choć jej występ zapamiętałem znacznie słabiej.
Sharam Q i „NICE BOY!”
Dwa dni wcześniej Sharam Q wydali „NICE BOY!”. Nic o nich nie wiedziałem. Nie przypuszczałem też, że Tsunku♂ (つんく♂) wkrótce stanie się jedną z głównych postaci japońskiego przemysłu idolowego. Zobaczyłem ekstrawagancki zespół, który bawił się wszelkimi konwencjami. Stroje, gesty i pozy zacierały granice między rockiem i popem, męskością i kobiecością, elegancją i przesadą. Oni czuli się swobodnie w estetyce, której ja nie umiałem jeszcze odczytać. To mnie przyciągało. Japońska muzyka nagle wydała mi się zdolna do rzeczy znacznie dziwniejszych, niż sugerowało kilka kategorii, które znałem z Francji.
Energia JUDY AND MARY
JUDY AND MARY zagrali „Classic” (クラシック), wydany 28 października. Natychmiast poruszył mnie głos YUKI: wysoki, ostry i nie do pomylenia. Zmieniał odcień frazy, zanim rozumiałem choćby słowo. Zespół miał tę samą niespokojną energię. Nie pamiętam szczegółów występu, ale pamiętam jego wrażenie. Rzadko widywałem w telewizji tak żywą grupę. Wyglądali, jakby byli stworzeni do wspólnego grania na tej scenie.
Siła GLAY
GLAY zagrali „a Boy ~Zutto Wasurenai~” (a Boy〜ずっと忘れない〜), wydany pięć dni wcześniej. Nie znałem ich sprzedaży, historii ani reputacji. Wystarczył głos TERU, styl grupy i pewność na scenie. Od razu pomyślałem, że ci faceci się liczą. Utwór zamykał także program. Głos TERU został ze mną po emisji.
OLIVIA, prawie siedemnaście lat
D&D wydali „LOVE IS A MELODY” 13 listopada. Na czele tria stała OLIVIA (Olivia Lufkin, która później rozpoczęła karierę solową), w której od razu zadurzyłem się jak nastolatek. Nie wiedziałem, że jesteśmy niemal w tym samym wieku. Siedemnaście lat skończyłem prawie cztery miesiące wcześniej, ona miała je skończyć 9 grudnia. Z Francji, przed japońską telewizją, parę miesięcy różnicy nikło wobec odległości między naszymi światami.
Występ, o którym prawie zapomniałem
Chisato Moritaka też wystąpiła, prawdopodobnie z „Gin’iro no Yume” (銀色の夢), najnowszym singlem z 11 listopada. Jej występ zapamiętałem słabiej niż Sharam Q, JUDY AND MARY, GLAY i D&D.
Ponad dwa lata nagrywania Pop Jam
Nagrywałem Pop Jam przez ponad dwa lata. We Francji w 1996 roku dzięki nagraniom mogłem po emisji jeszcze raz posłuchać piosenek i poszukać informacji o wykonawcach. Każdy odcinek przynosił nowe nazwiska. W pół godziny można było usłyszeć zespół rockowy, grupę idoli i śpiewającego autora piosenek. Tak zacząłem rozumieć rozmaitość japońskiej muzyki popularnej.
Płyty, poszukiwania, pisanie i założenie JaME przyszły później. J-POP streaming jeszcze później. 16 listopada 1996 roku wiedziałem tylko, że chcę obejrzeć następny odcinek.