J-POP streaming
PASTPRESENTNEXT

Profil

Pożegnanie Hiromi Ohty: między kayōkyoku a new music

Hiromi Ohta odeszła 12 listopada 2026 roku w wieku 71 lat. Jej twórczość łączyła kayōkyoku i new music, nie ograniczając się do jednego przeboju.

Pożegnanie Hiromi Ohty: między kayōkyoku a new music
© Sony Music Japan

Hiromi Ohta (太田裕美) odeszła 12 listopada 2026 roku w wieku 71 lat. Sony Music poinformowało o jej śmierci sześć dni później.

Jej nazwisko na zawsze pozostanie związane z „Momen no Handkerchief” (木綿のハンカチーフ), jednym z najbardziej rozpoznawalnych japońskich przebojów lat 70. Historia jej kariery jest jednak znacznie bogatsza niż opowieść o piosenkarce i jednym wielkim hicie.

Ohta należała do pokolenia, w którym zaczęły zacierać się granice między muzyką idolek, kayōkyoku, folkiem i new music. Cieszyła się popularnością idolki, miała klasyczne wykształcenie wokalne, grała na fortepianie i pisała własne piosenki. Żadna z tych etykiet nie opisuje jej w pełni.

Głos, który musiała nauczyć się akceptować

W wywiadzie dla Uta-Net z 2014 roku Ohta wspominała szkolną koleżankę, która kiedyś powiedziała jej, że ma dziwny głos. Ta uwaga przez długie lata wpływała na to, jak sama siebie słyszała.

Choć uczyła się śpiewu klasycznego, uważała, że jej głos nie pasuje do opery. Podobały jej się niższe i bardziej chropowate barwy, takie jak głosy Sade czy Lauryn Hill. Dopiero z czasem doceniła własną wyjątkowość: nikt nie brzmiał dokładnie tak jak ona.

To intrygujący paradoks. Głos, dzięki któremu stała się natychmiast rozpoznawalna dla kolejnych pokoleń, długo nie był tym, który sama chciała mieć.

Również droga na zawodową scenę nie była zaplanowana od dzieciństwa. Uczyła się muzyki, dołączyła do School Mates i w 1973 roku występowała w programie NHK Stage 101. Później przyznawała, że po prostu lubiła śpiewać i grać na fortepianie, nie mając z góry wytyczonej kariery.

W listopadzie 1974 roku zadebiutowała singlem „Amadare” (雨だれ), do którego tekst napisał Takashi Matsumoto (松本隆), a muzykę skomponował Kyōhei Tsutsumi (筒美京平). Ta współpraca ukształtowała pierwsze lata jej twórczości.

Piosenka, która zmieniła wszystko

W grudniu 1975 roku „Momen no Handkerchief” ukazało się najpierw na trzecim albumie Ohty, Kokoro ga Kaze o Hiita Hi (心が風邪をひいた日). Utwór nagrano później ponownie na singiel.

Matsumoto stworzył nietypową historię miłosną. Tekst ma formę rozmowy dwojga kochanków, których drogi coraz bardziej się rozchodzą. Młody mężczyzna wyjeżdża do miasta i w listach opowiada o nowym życiu. Pozostawiona w domu dziewczyna prosi o coś znacznie prostszego.

Tsutsumi przełożył ten dialog na język popu, a Ohta zaśpiewała obie strony opowieści. Sukces był efektem trzech talentów: narracji Matsumoto, muzyki Tsutsumiego i interpretacji Ohty.

Sama wokalistka nie przedstawiała później nagrania wersji singlowej jako świadomego przełomu artystycznego. Zapamiętała przede wszystkim bogatszą aranżację i zaskoczenie, że właśnie tę piosenkę z albumu wybrano na singiel.

Utwór może stać się częścią zbiorowej pamięci, choć jego wykonawca wcale tego nie przewiduje.

Po nim przyszły „Akai High Heels” (赤いハイヒール) w 1976 roku i „Kugatsu no Ame” (九月の雨) w 1977. W latach 1976–1980 Ohta pięć razy z rzędu pojawiła się w prestiżowym programie NHK Kōhaku Uta Gassen (紅白歌合戦). Ale lista przebojów to tylko część jej historii.

Między idolką a autorką piosenek

Już debiutancki album Magokoro (まごころ) z 1975 roku zawierał dwa utwory z jej własnymi słowami i muzyką: „Hitorigoto” (ひとりごと) oraz „Gray & Blue” (グレー&ブルー).

Nie odkryła więc komponowania dopiero po osiągnięciu popularności.

Z biegiem czasu większą rolę zaczęły odgrywać całe albumy. W retrospektywnym wywiadzie dla mora jej dawny dyrektor artystyczny Ryūzō Shirakawa (白川隆三) wyjaśniał, że zespół chciał uniezależnić się od singli i rozwinąć muzyczną tożsamość artystki w stronę new music. Chodziło także o dłuższą karierę niż ta, na którą zwykle mogły liczyć idolki.

W 1979 roku jako singiel ukazała się własna kompozycja Ohty, „Garasu no Sedai” (ガラスの世代). Rok później nagrała „Saraba Siberia Tetsudō” (さらばシベリア鉄道), do którego tekst napisał Matsumoto, a muzykę Eiichi Ohtaki (大瀧詠一).

Shirakawa wspominał, że Ohtaki zadzwonił ze studia i odtworzył mu piosenkę przez telefon. Wersję Ohty wydano w 1980 roku z aranżacją Mitsuo Hagity (萩田光雄). Sam Ohtaki nagrał również swoją wersję na A Long Vacation.

Było to kolejne spotkanie twórców ważnych dla historii japońskiego popu. Ohta nie pozostawała już jednak tylko gościem w ich muzycznym świecie: budowała własny.

Kariera, która wciąż się rozwijała

W 1982 roku zrobiła sobie przerwę i spędziła pewien czas w Nowym Jorku. Później wróciła do muzyki, a na początku lat 90. koncerty ponownie stały się istotną częścią jej działalności.

W 1998 roku napisała i skomponowała „Boku wa Kimi no Namida” (僕は君の涙), prezentowaną w programie NHK Minna no Uta (みんなのうた). Od 2004 roku występowała również z Shōzō Ise (伊勢正三) i Masumim Ōno (大野真澄) w akustycznym trio Nagomīzu (なごみーず).

Nie zapomniała o kompozytorach swoich pierwszych sukcesów. Album tutumikko z 2014 roku był hołdem dla Kyōheia Tsutsumiego.

Wydany w 2019 roku, na 45-lecie kariery, Hiromi☆Deluxe (ヒロミ☆デラックス) nie był zwykłym albumem wspomnieniowym. Obok nowych wersji „Momen no Handkerchief” i „Saraba Siberia Tetsudō” znalazła się nowa muzyka produkowana przez Hyadaina (ヒャダイン) oraz „Sakurazukiyo” (桜月夜), do którego Ohta sama napisała tekst i muzykę.

Mogła poprzestać na dawnych przebojach. Wciąż jednak nagrywała nowe piosenki.

Co pozostaje

Byłoby przesadą twierdzić, że Hiromi Ohta złamała wszystkie zasady. Jej karierę współtworzyli znakomici tekściarze, kompozytorzy, aranżerzy i producenci. Ich wkład zasługuje na uznanie nie mniejsze niż jej własny.

Wyjątkowa była swoboda, z jaką poruszała się między tradycjami muzycznymi często uznawanymi za odrębne: idolka grająca na fortepianie, interpretatorka pisząca własne utwory, znany głos niezamknięty w przeszłości.

W wywiadach doceniała współpracowników, potrafiła śmiać się ze swoich niepewności i zachowywała ciekawość muzyki. Nie próbowała zamieniać życia w wielką legendę artystyczną.

Głos, który tak długo trudno było jej zaakceptować, połączył ponad pięć dekad piosenek.

Dla kogoś, kto dopiero poznaje Hiromi Ohtę, „Momen no Handkerchief” jest znakomitym początkiem.

Nie powinno być ostatnim przystankiem.

Genres

Kayōkyoku

Przeczytaj także