Saint Seiya zadebiutowało w japońskiej telewizji 11 października 1986 roku. Dla wielu muzyczną tożsamość serii wyznacza Pegasus Fantasy zespołu MAKE-UP — utwór otwierający, którego energia przetrwała cztery dekady. Jednak za gitarami i obietnicą bohaterskich walk kryje się także twórczość innego kompozytora, który nadał serii znaczną część jej emocjonalnej głębi: 横山菁児 (Seiji Yokoyama).
Yokoyama stanął przed nietypowym zadaniem. Saint Seiya łączyło mitologię grecką, kosmiczne moce, starożytne świątynie i młodych wojowników gotowych poświęcić się dla innych. Muzyka musiała oddawać majestat bogów i legend, nie tracąc z oczu kruchości tych, którzy stawiali im czoła.
Jego język orkiestrowy nadał serii rozmach. Ścieżka dźwiękowa wykonywana przez Andromeda Harmonic Orchestra czerpała z muzyki klasycznej, lecz się do niej nie ograniczała. W wywiadzie z 2018 roku Toshihiko Sahashi, kompozytor późniejszych produkcji Saint Seiya, podkreślał znaczenie instrumentów dętych blaszanych w przedstawianiu bohaterów oraz rockowe i współczesne elementy muzyki Yokoyamy.
Być może jednak najciekawsza w jego pracy jest przestrzeń pozostawiona smutkowi.
Na oryginalnej ścieżce dźwiękowej serialu znalazły się między innymi アテナ、その愛 (Athena, Sono Ai), 哀しき兄弟たち (Kanashiki Kyōdai-tachi) i 追憶〜哀しみ (Tsuioku: Kanashimi). Obok kompozycji towarzyszących walkom i Sanktuarium odsłaniają one inną stronę opowieści: przywiązanie, rozłąkę, pamięć i stratę.
Ten wymiar emocjonalny ma dla Saint Seiya zasadnicze znaczenie. Bohaterowie dysponują niezwykłymi mocami, ale ich determinacja wypływa z ludzkich uczuć. Przyjaźń, lojalność i strach przed utratą bliskiej osoby nadają sens bitwom, które inaczej mogłyby pozostać tylko widowiskiem.
Nippon Columbia wydała pierwszy album muzyczny Saint Seiya 21 stycznia 1987 roku, nieco ponad trzy miesiące po premierze telewizyjnej. Kolejne nagrania rozwinęły muzyczny świat Yokoyamy w oryginalnym serialu i filmach.
Oryginalne albumy ze ścieżką dźwiękową nie są dostępne w Spotify. Poniższy odnośnik prowadzi do profilu kompozytora, a nie do tych nagrań.
Po czterdziestu latach jego muzyka pozwala inaczej powrócić do Saint Seiya. Za znajomymi walkami i złotymi zbrojami kryją się melodie na chwile, gdy nawet najsilniejsi wojownicy mają coś do stracenia.